Hoi iedereen,
Ik ben net terug vanuit het ziekenhuis, geen paniek, niets aan de hand! Maar ik had gisteren mijn voet omgeslagen en nu was die vandaag helemaal dik. Dus wilden we toch maar eens langsgaan voor de zekerheid.
En ook omdat ik altijd een enorme schrik heb gehad voor ziekenhuizen en ik moet mijn 4 wijsheidstanden gaan laten trekken onder volledige verdoving bij een kaakchirurg, dus kon ik eens zien hoe het daar wat is, een beetje sfeer opsnuiven zeg maar ;-).
Maar langs de andere kant voelde ik mij ook slecht omdat ik het gevoel had dat ik die dokter zijn tijd aan het verspillen was. Niet dat ik daar naartoe ben gegaan met het idee van laten we eens wat gaan site-seeing. Helemaal niet! Ik blijf liever thuis dan even naar het ziekenhuis te gaan hoor.
Maar die dokter die ik had … Laten we zeggen dat hij best niet kan pokeren want hij heeft geen “pokerface”. Ik bedoel ik was al wat stressy enzo om daar te zijn en dan zo’n dokter… Achjaah.
Hij heeft pijnstillers voorgeschreven (waarschijnlijk omdat hij dacht dat ik weer zo’n flauw trees was -.-”), die ik totaal niet nodig heb maar goed, dan vroeg hij of ik daartegen kan. En toen zei ik van ja, maar dat ik ook andere medicatie neem, waaronder een paar heavy stuff, ik ga niet echt zeggen welke, want dat vind ik een beetje persoonlijk. Maar hij keek zovan, hebt gij da nu al nodig (en dat zei hij trouwens ook).
Dat vond ik er echt over, het is niet omdat ik zo’n jong “poppeke” ben dat ik geen zorgeloos leven heb of achter de rug heb gehad. Of dat ik zo iemand ben wiens grootste zorg is welk kapsel ik nu weer ga nemen, of dat ik misschien tot overmaat van ramp een nagel zou scheuren. Wie is hij om daarover te oordelen. Het is niet omdat ik er goed wil uitzien en voorkomen dat ik geen zwaar leven heb gehad of heb….
Daar kan ik mij dus écht in opjagen. Om dan als dokter zo’n opmerking te geven, die zouden des te meer moeten weten dat er vaak meer achter iets kan zitten dan wat je op het eerste zicht ziet.
Achja eindconclusie; ik voelde me best op m’n gemak in het ziekenhuis, alleen had ik een rot dokter!
Tot blogs! Tamara
Maar goed, zoals jullie misschien al dan niet weten, werk ik als vrijwilligster bij een dierenarts (gewoon de onze). En die heeft een stuk of 5 honden en rond de 11 katten ofzo. Zo goed als allemaal achtergelaten dieren. Zo heeft ze een klein hondje, ik weet niet het precieze ras, maar zo heel vaak voorkomend. Iig, echt een schat van een beestje. Maar de vorige eigenaars hebben hem gewoon uit de auto gegooid op een ontzettend drukke straat… Gebroken bekken enzo. Ik begrijp echt niet dat mensen zoiets kunnen doen! Ik ben niet zo voor kleine hondjes (ik noem zo’n honden gewoon keffers *schaam*). Maar dit hondje is gewoon zooo lief!! En dan heeft ze ook nog een kat zonder oogjes, ook een super lief diertje, die is ook achtergelaten voor haar deur samen met zijn broertje. Maar z’n oogjes waren er zo slecht aan toe dat ze zijn verwijderd, dus is het blind. Z’n broertje had 1 slecht oog, dat hebben ze gelukkig nog kunnen redden… Zo zie je een keer van dichtbij hoe wreed mensen zijn. Op tv is het ook erg, maar anders, want da’s bij wijze van spreken “ver van je deur”. Ze zei ook, wie wil nu nog dit katje? Niemand… Ahwel, ik zou het zo direct in huis nemen, hetzelfde als met het hondje. Je vind geen lievere beesten dan dat! Hetgeen wat me nog het meest emotioneel maakt, is hun vertrouwen in mensen, die ondanks alles, nog steeds bestaat!
